Tuesday, 17 April 2012

Στην Μνήμη του Δημήτρη Μητροπάνου και τούς πανταχού Έλληνες Ξενιτεμένους

Στα δέκα και κάτι χρόνια που ήμουν μακριά από την Κύπρο, η φωνή του Μητροπάνου ήταν η σειρήνα που με καλούσε πίσω στον Ελληνισμό. Στην Κύπρο πριν να φύγω για σπουδές δεν είχα και μεγάλη επαφή με την mainstream Ελληνική κουλτούρα. Ήμουν παιδί την Αγγλικής σχολής: το χιούμορ μου ήταν επηρεασμένο από τους Monty Python και όχι από Χάρρυ Κλυνν, η μουσικές μου επιρροές ήταν Μέταλ και τα χόμπι μου (Warhammer) δεν ήταν διαδεδομένο στην Κύπρο και Ελλάδα. Δεν ήμουν ποτέ μεγάλος φαν του λαϊκού η εντέχνου τραγουδιού με εξαίρεση τις μελωδίες του Αλκήνου. Δεν ήξερα ελληνικούς χορούς και ούτε επισκέφτηκα τα γνωστά (ψιλό αθλία) ρεμπετάδικα της Αγγλίας. Πιο μετά, μέσα από την μουσική του Παύλου Σιδηροπούλου, βρήκα την γέφυρα να ενώσω τα μουσικά μου ενδιαφέροντα με την Cult Ελληνική ροκ σκηνή.

Και όμως σε πάρτι της Ελληνικής κοινότητας, η στην τύχη ένα το shuffle του MP3 player επέλεγε το «Ρόζα», η κάρδια μου πάγωνε. Η Μπάσα φωνή του Μητροπάνου, γεμάτη καημό και χρεία έλεγε «Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα, γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό».

Εγώ άκουγα το τραγούδι και χανόμουν σε σκέψεις που δεν ήθελα ή δεν τολμούσα να αντιμετωπίσω συχνά. «Ποσό καιρό θα είσαι μακριά από την οικογένεια σου ακόμη; Μετά το Διδακτορικό πάλι θα μείνεις μακριά; Θα αντέξεις σε μια χωρά που το πάθος για την ζωή θεωρείται πρόβλημα;».

Αυτές οι εύλογες ερωτήσεις πληθύνανε όσα περισσότερα χρόνια έμενα μακριά από την Κύπρο. Άκουγα το «Ρόζα» στον δρόμο του Λονδίνου, και έψαχνα τρόπους να βρω έχω επαφή με της ρίζες μου. Έπαιρνα τον Δημήτρη και μαζί κάναμε κεφτέδες με ταλατούρι (με γιαούρτι Φάγε και όσο πιο μικρά αγγούρια, όχι αυτά τα μαμούθ χωρίς γεύση που έχουν στην δυτική Ευρώπη ).

Στα πάρτι εάν άκουγα το «Ρόζα» προσπαθούσα να μεθύσω, να χορέψω στους Ελληνικούς ρυθμούς. Ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι όσο και άνετα να ένιωθα στην Αγγλία, ήμουν από την Κύπρο.

Με το να το χορέψω την «Ρόζα» ελαλούσα του εαυτού μου ότι ήμουν ένας οικιοθελές ξενιτεμένος Κυπρέος, και ότι ήμουν συγχυσμένος. Εν ήξερα εάν ήμουν μόνο Κύπριος, πρώτα Έλληνας και μετά Κυπρέος ή αντίθετα. Δεν ήξερα αν μπορούσα να μείνω μακριά που τούς ανθρώπους που αγαπούσα για ακόμη ένα χρόνο. Με το να ακούσω το «Ρόζα» έβρισκα μια ισορροπία που με βοηθούσε. Ήξερα ότι ότι και αν ήμουν (Κύπριος, Ελληνοκύπριος, Κύπριοελληνας) άρεσκε μου το τραγούδι και κατανοούσα τον καημό, την μελαγχολία του με τρόπο που εν μπορούσε ο μέσος Άγγλος.

Ελαφρύ να είναι το χώμα που θα σε σκεπάσει κ. Μητροπάνο.




Δημήτρης Μητροπάνος - «Ρόζα»

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
μα τα κελιά μας είναι χωριστά
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου
φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
και γω μέσ' στην ομίχλη και τη μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

2 comments:

Marianna said...

Απόλαυσα το κείμενο σου. Και για μένα ο Μητροπάνος είναι Η πιο συγκλονιστική φωνή...κάθε φορά που τον ακούω παγώνω. Διαπερνά το είναι μου κ με ακινητοποιεί. Μου λέει σταμάτα ότι κάνεις κ νιώσε...συναίσθημα ως το κόκαλο! Αυτοί οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν ποτέ!

Alexander Apostolides said...

Thank you Marianna! What a lovely comment.