Tuesday, 10 August 2010

Stories that give me hope

I believe passionately in the solution of the Cyprus question - i feel we are so close that political will from both sides is all that remains to solve it. However events recently have resulted to me being pessimistic. The story below is verbatim and it is from Politis (in Greek)- stories like this give me hope to keep trying.

Μετά από 36 χρόνια, ο Ανδρέας βρήκε την 9χρονη Τ/Κ που έσωσε από βέβαιο θάνατο το 1974
"Βρήκα την κόρη μου"
Η ιστορία που μας αφηγήθηκε ο 64χρονος Ανδρέας Χαραλάμπους είναι ίσως μια από τις πολλές πράξεις αλτρουισμού που εκτυλίχθηκαν παράλληλα με τις πράξεις κτηνωδίας του 1974, αλλά παρέμειναν μέχρι σήμερα άγνωστες

Την ημέρα που τα αιματηρά γεγονότα της τουρκικής εισβολής και η προέλαση του τουρκικού στρατού την 20ή Ιουλίου του 1974 σκορπούσαν τον τρόμο και το θάνατο χωρίζοντας οικογένειες κι έναν ολόκληρο λαό, τα νήματα της μοίρας έδεσαν με έναν περίεργο τρόπο έναν 28χρονο Ε/Κ και μιαν 9χρονη Τ/Κ. Το βράδυ της 20ής Ιουλίου ήταν που ο Ανδρέας Χαραλάμπους έπαιρνε στα χέρια του την Ισμέτ, που βρίσκονταν ένα μόλις βήμα από το θάνατο έχοντας δεχθεί τρεις σφαίρες στο μικρό της σώμα, και τη μετέφερε στο νοσοκομείο Λευκωσίας. Έμεινε στο προσκέφαλό της για πέντε σχεδόν μέρες μέχρι να βεβαιωθεί ότι η κατάσταση της υγείας της είχε σταθεροποιηθεί, αλλά δεν κατάφερε να τη δει να ανοίγει τα μάτια της και να της μιλήσει. Για 36 ολόκληρα χρόνια αναρωτιόταν για την τύχη της μέχρι που πριν λίγες μέρες, πάλι από ένα παιχνίδι της μοίρας, κατάφερε να την εντοπίσει και να βρει στο πρόσωπό της την τρίτη του, όπως λέει, κόρη που στερήθηκε. Ο Ανδρέας και η 45χρονη Ισμέτ αποκαλούν σήμερα ο ένας τον άλλο "κόρη μου" και "πατέρα μου" αντίστοιχα και θέλουν μέσα από την εξιστόρηση της προσωπικής τους εμπειρίας να στείλουν μήνυμα ειρήνης και συναδέλφωσης. Ο Ανδρέας μίλησε στον "Π" και η Ισμέτ στην τ/κ εφημερίδα "Χαβαντίς" προκειμένου η παράλληλη -σήμερα- δημοσίευση της ιστορίας τους, όπως τη βίωσε ο καθένας τους, να αφυπνίσει στο μέτρο του δυνατού τις δυο κοινότητες.
Τρεις σφαίρες
Τον μαύρο Ιούλιο του 1974 η είδηση της εισβολής βρήκε τον 28χρονο τότε Ανδρέα Χαραλάμπους, κάτοικο Κυθραίας, να βρίσκεται μαζί με τη σύζυγό του και το εννέα μηνών παιδί τους στην Κακοπετριά. Τα αιματηρά γεγονότα ωστόσο της 20ής Ιουλίου τον ώθησαν να μεταβεί στο νοσοκομείο της Ευρύχου για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του επιστρατεύοντας την προηγούμενη εμπειρία του στο τμήμα πρώτων βοηθειών του νοσοκομείου Λευκωσίας.
Εκείνη τη μέρα έκανε τρεις φορές το δρομολόγιο Ευρύχου - Λευκωσία μεταφέροντας με το ασθενοφόρο συνολικά δέκα εθνοφρουρούς. "Ευτυχώς όλοι τους επέζησαν", μας λέει και θυμάται ότι γύρισε εξαντλημένος γύρω στις 10 το βράδυ στην Ευρύχου όταν κάποιοι έφερναν στο νοσοκομείο ένα μικρό κοριτσάκι που έχανε συνεχώς αίμα από τις τρεις σφαίρες που είχε δεχτεί, δυο στην κοιλιά και μία στο πόδι. Ήταν η εννιάχρονη Ισμέτ από το χωριό Ελιά. "Ο γιατρός στην Ευρύχου έκανε ό,τι μπορούσε αλλά η αιμορραγία δεν σταματούσε. Το κοριτσάκι έπρεπε να μεταφερθεί στη Λευκωσία και, παρόλο που το βράδυ οι μάχες είχαν ζώσει και είχαν κλείσει σχεδόν κάθε πρόσβαση προς την πρωτεύουσα, προθυμοποιήθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη να κάνω ακόμα μία μεταφορά", μας λέει ο Ανδρέας.

Το πρώτο θαύμα
"Μόλις είδα την κατάσταση του κοριτσιού βρέθηκα σε αμηχανία. Τους είπα όμως ότι παίρνω το ρίσκο", συνεχίζει και θυμάται ότι, επειδή δεν υπήρχε διαθέσιμο ασθενοφόρο, "πήρα το καινούργιο αυτοκίνητό μου, έριξα τις πίσω μαξιλάρες και βάλαμε το κορίτσι. Είχαμε ενημερωθεί ότι στο δρόμο για τη Λευκωσία υπήρχαν παντού μπλόκα. Έκανα συνολικά τρεισήμισι ώρες για να φτάσω, γιατί έπρεπε να κινούμαι με χαμηλή ταχύτητα και με σβησμένα φώτα. Ευτυχώς είχε φεγγάρι και κατάφερνα να μένω μέσα στο δρόμο. Κάθε εννέα μίλια είχε μπλόκο και οι στρατιώτες μας μου έλεγαν συνεχώς να γυρίσω πίσω. Μόλις έφτασα στο αεροδρόμιο, διαπίστωσα ότι και εκεί οι μάχες είχαν ανάψει. Οι σφαίρες έπεφταν βροχή, οι εκρήξεις ήταν συνεχείς. Σταμάτησα λίγο πιο έξω, προσπαθώντας να βρω τρόπο να περάσω. Είχα παγώσει από όσα έβλεπα. Εκείνη την ώρα έγινε ένα μικρό θαύμα. Ο θόρυβος από τα όπλα σίγησε για μερικά λεπτά. Ήταν λες και έγινε μια μικρή εκεχειρία για να τα καταφέρει αυτό το κοριτσάκι. Εκμεταλλεύτηκα τη στιγμή και με μεγάλη ταχύτητα πέρασα".

"Είναι νεκρό"
Οι σκηνές στο νοσοκομείο Λευκωσίας μαρτυρούσαν τα τραγικά αποτελέσματα της εισβολής. Παντού υπήρχε αίμα και σε κάθε γωνιά υπήρχαν τραυματίες. "Ένας γιατρός πήρε το παιδάκι στα χέρια του. 'Είναι νεκρό', μου είπε, εξηγώντας ότι έχει πάρα πολύ αίμα. Δεν ήταν δυνατόν να έχει πεθάνει. Σε όλη τη διαδρομή μού ψέλλιζε συνεχώς στα τουρκικά 'νερό, νερό'. Εκείνη την ώρα όμως, πάλι ως εκ θαύματος, το κοριτσάκι άρχισε να έχει σπασμούς και ο γιατρός έτρεξε ζητώντας να του φέρουν αίμα. Του βάλανε συνολικά πέντε μπουκάλες. Αμέσως μετά την 'ανάστασή' της οι γιατροί τη βάλανε στο χειρουργείο. 'Υπάρχει κανείς να περιμένει για αυτό το κοριτσάκι', φώναζε μια νοσοκόμα και ανταποκρίθηκα εγώ. Οι ώρες που διήρκεσε το χειρουργείο μού φάνηκαν αιώνες. Δεν ήμουν τακτικός καπνιστής, όμως πρέπει να κάπνισα εκείνες τις ώρες δυο πακέτα από την αγωνία μου. Έβγαλαν το κοριτσάκι από το χειρουργείο και το έβαλαν στο θάλαμο. 'Η κατάστασή του είναι κρίσιμη. Είναι καλό να είναι συνέχεια κάποιος μαζί της', μου είπε μια νοσοκόμα και τότε πήρα την απόφαση να μείνω δίπλα της. Δεν μου έκανε καρδιά να την αφήσω. Έμεινα στο πλευρό της για πεντέμισι μέρες. Την τελευταία μέρα η κατάστασή της σταθεροποιήθηκε και θεώρησα ότι είχε ξεπεράσει τον κίνδυνο. Πήγα στο σπίτι μου στην Κυθραία για να αλλάξω ρούχα και να ξεκουραστώ. Κοιμόμουν για 18 ώρες. Η πρώτη μου σκέψη μόλις ξύπνησα ήταν να πάω να τη δω. Ωστόσο, μόλις έφθασα στο νοσοκομείο είδα ότι το κρεβατάκι της ήταν άδειο. Με έπιασε πανικός. Ρωτούσα τις νοσοκόμες, αλλά δεν ήξεραν τι είχε απογίνει. Ήμουν σε κατάσταση σοκ και έκλαιγα. Με τα πολλά βρήκα μια γνωστή μου νοσοκόμα η οποία μου είπε ότι είχαν έρθει τα Ηνωμένα έθνη και την πήραν. Οι δικοί της είχαν ζητήσει να την πάρουν μέσω του Ερυθρού Σταυρού".

Η πρώτη επαφή
Ο Αντρέας δεν ξαναείδε τη μικρή Ισμέτ για 36 ολόκληρα χρόνια. Τα όσα είχαν γίνει τότε ξυπνούσαν μέσα του κάθε Ιούλη και με το πέρασμα των χρόνων τόσο μεγάλωνε η περιέργειά του για την τύχη της μικρής. Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα ρώτησε Τ/Κ, αλλά δεν έπαιρνε απαντήσεις. Πριν λίγους μήνες ο Ανδρέας γνώρισε στο υπουργείο Υγείας έναν Τ/Κ ο οποίος είχε φέρει για θεραπεία τη μητέρα του. "Τον βοήθησα με τη συμπλήρωση εντύπων και γνωριστήκαμε λίγο καλύτερα. Τον ρώτησα κι αυτόν αν γνώριζε την περίπτωση της Ισμέτ. Μέχρι τότε δεν ήξερα το όνομά της οπότε η αναζήτησή μου ήταν δύσκολη. Μετά από λίγες μέρες έλαβα ένα τηλεφώνημα. Η γυναίκα του Τ/Κ που γνώρισα έτυχε να είναι συγγενής με το σύζυγο της Ισμέτ. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ήταν ο Οζκάν, ο σύζυγος της Ισμέτ, ο οποίος προσπαθούσε να μου εξηγήσει στα αγγλικά ποιος είναι. 'Θέλουμε να σε συναντήσουμε', μου είπε και δώσαμε ραντεβού για την επομένη", λέει ο Ανδρέας.

Το συναπάντημα
Οι σκηνές που ακολούθησαν στο Λήδρα Πάλας ήταν φορτισμένες. "Η κοπέλα που έβλεπα απέναντί μου ήταν σε κατάσταση σοκ. Το ίδιο και εγώ. Έτρεξε και με αγκάλιασε. Κλαίγαμε για πολλή ώρα, χωρίς να λέμε τίποτα. Πήγαμε στο σπίτι τους στην Κερύνεια, όπου εκεί με περίμενε η μητέρα της. 'Παρακαλούσα το Θεό να σε δω, να σε ευχαριστήσω και μετά να πεθάνω', ήταν οι πρώτες κουβέντες της γερόντισσας. Ο καθένας μας εξιστόρησε τα κομμάτια της ίδιας ιστορίας έτσι όπως τα βιώσαμε. Η Ισμέτ, 45 χρονών και μητέρα δυο καταπληκτικών παιδιών σήμερα, θυμάται που της έδινα νερό, θυμάται επίσης και που την πήρα από τα χέρια του γιατρού στην Ευρύχου. Της πήρε έξι μήνες να σταθεί και πάλι στα πόδια της. Από τότε μιλάμε σχεδόν κάθε μέρα στο τηλέφωνο και με αποκαλεί 'πατέρα'. Και εγώ πλέον θεωρώ ότι έχω τρία παιδιά. Την βλέπω σαν κόρη μου. Στις 20 Ιουλίου με κάλεσαν και πάλι. Δεν ήθελα να πάω λόγω της μαύρης επετείου, όμως με παρακάλεσαν λέγοντάς μου πως έχουν μια έκπληξη. Πήγα και είχαν ετοιμάσει μια τούρτα με 36 κεράκια. 'Είναι η επέτειος που γνώρισα τον δεύτερο πατέρα μου', εξήγησε η Ισμέτ".


ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Κωδικός άρθρου: 962626
ΠΟΛΙΤΗΣ - 09/08/2010, Σελίδα: 33

No comments: